O catedrático de Xenética Ad Honorem da USC Gonzalo Álvarez Jurado impartirá a sesión divulgativa este venres, ás 13.00 horas, no edificio Cactus do Campus de Lugo

Os Xantares Biocientíficos de BioReDes, unha iniciativa de divulgación das pescudas científicas desenvolvidas no Campus de Lugo promovida pola agrupación estratéxica de investigación BioReDes, achéganse este venres 7 de febreiro ao feitizo xenético dos Austrias a través dun repaso da historia dos xenes.
O catedrático de Xenética Ad Honorem da USC Gonzalo Álvarez Jurado será o encargado de abordar esta temática no marco dunha sesión aberta a todo o público interesado que se desenvolverá no edificio Cactus de Lugo, a partir das 13.00 horas.
A Dinastía Habsburgo foi unha das dinastías reais máis importantes de Europa. A rama española dos Habsburgo (a Casa de Austria española) gobernou os territorios do Imperio Español desde 1516 até 1700, cando o último rei desta saga, Carlos II O Enfeitizado, faleceu sen deixar descendencia. Destacados historiadores formularon a hipótese de que os Habsburgo españois extinguíronse como consecuencia do elevado número de matrimonios consanguíneos (tío-sobriña, primos irmáns, etc.) que se produciu na dinastía.
A abundante información histórica sobre os Austrias, en termos de rexistros xenealóxicos, mortalidade infantil, etc., permite unha análise da consanguinidade dinástica desde unha perspectiva xenética. O cálculo dos coeficientes de consanguinidade dos reis Habsburgo levado a cabo a partir de amplas xenealoxías que inclúen máis de 3.000 individuos de 16 xeracións pon de manifesto os altos niveis de consanguinidade acadados por algúns reis.
Carlos II tivo un coeficiente de consanguinidade de 25,4 %, maior que o da descendencia dunha unión incestuosa pai-filla ou irmán-irmá. Ademais, detéctase unha forte depresión consanguínea en supervivencia infantil nos fillos dos matrimonios reais, de forma que aqueles nenos cun maior nivel de consanguinidade experimentaron un incremento notable da mortalidade en relación aos infantes menos consanguíneos.
A complexa sintomatoloxía clínica de Carlos II, que sufriu numerosas enfermidades ao longo de toda a súa vida, pode explicarse como resultado do incremento da homocigose producida pola consanguinidade para dous xenes recesivos responsables da deficiencia de hormonas pituitarias e a acidose renal.