Redes poliméricas interpenetrantes para a administración de fármacos no ollo
Autoría
H.A.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
H.A.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
Data da defensa
14.07.2026 16:00
14.07.2026 16:00
Resumo
O aumento da prevalencia das enfermidades oculares, xunto coa limitada biodispoñibilidade das formulacións oftálmicas convencionais, puxo de manifesto a necesidade de desenvolver estratexias de administración de fármacos máis eficaces. Nos últimos anos, os hidroxeles baseados en redes poliméricas interpenetradas (IPNs) xurdiron como unha plataforma prometedora para a administración ocular de fármacos debido á súa capacidade para combinar as vantaxes de múltiples redes poliméricas. En comparación cos hidroxeles convencionais dunha soa rede, os sistemas IPN proporcionan unha maior resistencia mecánica, unha estabilidade mellorada, unha maior capacidade de carga de fármacos e perfís de liberación máis controlados e sostidos. Estas características convértenos nunha opción especialmente atractiva para superar as barreiras fisiolóxicas e prolongar o tempo de residencia dos fármacos nos tecidos oculares. Este Traballo de Fin de Máster (TFM) analiza de maneira crítica os avances recentes no desenvolvemento de hidroxeles baseados en IPNs para a administración ocular de fármacos, con especial énfase no seu deseño estrutural, clasificación, estratexias de fabricación e técnicas de caracterización. Así mesmo, examínase a influencia dos parámetros de formulación sobre o comportamento destes sistemas, destacando tanto as súas vantaxes como os desafíos que aínda deben abordarse. No seu conxunto, os hidroxeles baseados en IPNs representan unha estratexia versátil e emerxente para mellorar as terapias oculares e afrontar os principais desafíos asociados ao tratamento das enfermidades oculares.
O aumento da prevalencia das enfermidades oculares, xunto coa limitada biodispoñibilidade das formulacións oftálmicas convencionais, puxo de manifesto a necesidade de desenvolver estratexias de administración de fármacos máis eficaces. Nos últimos anos, os hidroxeles baseados en redes poliméricas interpenetradas (IPNs) xurdiron como unha plataforma prometedora para a administración ocular de fármacos debido á súa capacidade para combinar as vantaxes de múltiples redes poliméricas. En comparación cos hidroxeles convencionais dunha soa rede, os sistemas IPN proporcionan unha maior resistencia mecánica, unha estabilidade mellorada, unha maior capacidade de carga de fármacos e perfís de liberación máis controlados e sostidos. Estas características convértenos nunha opción especialmente atractiva para superar as barreiras fisiolóxicas e prolongar o tempo de residencia dos fármacos nos tecidos oculares. Este Traballo de Fin de Máster (TFM) analiza de maneira crítica os avances recentes no desenvolvemento de hidroxeles baseados en IPNs para a administración ocular de fármacos, con especial énfase no seu deseño estrutural, clasificación, estratexias de fabricación e técnicas de caracterización. Así mesmo, examínase a influencia dos parámetros de formulación sobre o comportamento destes sistemas, destacando tanto as súas vantaxes como os desafíos que aínda deben abordarse. No seu conxunto, os hidroxeles baseados en IPNs representan unha estratexia versátil e emerxente para mellorar as terapias oculares e afrontar os principais desafíos asociados ao tratamento das enfermidades oculares.
Dirección
ABBADESSA , ANNA (Titoría)
LANDIN PEREZ, MARIANA Cotitoría
ABBADESSA , ANNA (Titoría)
LANDIN PEREZ, MARIANA Cotitoría
Tribunal
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
Desenvolvemento dun sistema de liberación controlada de ketamina
Autoría
F.N.B.R.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
F.N.B.R.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
Data da defensa
14.07.2026 16:00
14.07.2026 16:00
Resumo
O presente estudo ten como obxectivo desenvolver e caracterizar un sistema de liberación controlada de clorhidrato de ketamina para a administración subcutánea. Para este fin, deseñouse un sistema híbrido baseado na incorporación de nanopartículas de ácido poliláctico-co-glicólico cargadas co fármaco, obtidas mediante dobre emulsión e posterior evaporación do disolvente, nun hidroxel termosensible composto por poloxámero 407 (P407) e ácido hialurónico (HA). As propiedades do hidroxel caracterizáronse mediante análise reolóxica, mentres que a capacidade do sistema para modular a liberación do fármaco se avaliou mediante ensaios de cesión in vitro en celas de Franz.
O presente estudo ten como obxectivo desenvolver e caracterizar un sistema de liberación controlada de clorhidrato de ketamina para a administración subcutánea. Para este fin, deseñouse un sistema híbrido baseado na incorporación de nanopartículas de ácido poliláctico-co-glicólico cargadas co fármaco, obtidas mediante dobre emulsión e posterior evaporación do disolvente, nun hidroxel termosensible composto por poloxámero 407 (P407) e ácido hialurónico (HA). As propiedades do hidroxel caracterizáronse mediante análise reolóxica, mentres que a capacidade do sistema para modular a liberación do fármaco se avaliou mediante ensaios de cesión in vitro en celas de Franz.
Dirección
DIAZ RODRIGUEZ, PATRICIA (Titoría)
LANDIN PEREZ, MARIANA Cotitoría
DIAZ RODRIGUEZ, PATRICIA (Titoría)
LANDIN PEREZ, MARIANA Cotitoría
Tribunal
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
Estudo dos receptores nucleares hipotalámicos como potencial estratexia farmacolóxica para o tratamento da obesidade
Autoría
E.M.B.V.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
E.M.B.V.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
Data da defensa
14.07.2026 16:00
14.07.2026 16:00
Resumo
Na actualidade, coñécense diversos neurocircuítos hipotalámicos implicados na regulación da fame, saciedade e gasto enerxético, o que leva a concluír que o hipotálamo é esencial na integración de sinais que afectan ao estado enerxético e á regulación do peso corporal. No estudo da obesidade, este coñecemento colle especial relevancia, xa que ditos circuítos posiciónanse como un punto de interese para o desenvolvemento de tratamentos para esta enfermidade, que afecta, cada vez máis, á poboación mundial. Para a integración e o funcionamento correcto destes circuítos, son esenciais os receptores nucleares, aínda que non todos teñen unha función tan estudada, como é o caso dos receptores X retinoide, presentes nesta área cerebral e que teñen a capacidade de interactuar molecularmente con outros receptores nucleares coñecidos. Tendo en conta isto, o seguinte traballo plantexa un estudo dos receptores X retinoide hipotalámicos e a súa potencial función como diana farmacolóxica para o tratamento da obesidade. Realizaranse diversas técnicas in vivo, co uso de modelos animais tratados con agonistas deste receptor; así mesmo, faranse análises moleculares por qPCR e técnicas de análise histolóxico.
Na actualidade, coñécense diversos neurocircuítos hipotalámicos implicados na regulación da fame, saciedade e gasto enerxético, o que leva a concluír que o hipotálamo é esencial na integración de sinais que afectan ao estado enerxético e á regulación do peso corporal. No estudo da obesidade, este coñecemento colle especial relevancia, xa que ditos circuítos posiciónanse como un punto de interese para o desenvolvemento de tratamentos para esta enfermidade, que afecta, cada vez máis, á poboación mundial. Para a integración e o funcionamento correcto destes circuítos, son esenciais os receptores nucleares, aínda que non todos teñen unha función tan estudada, como é o caso dos receptores X retinoide, presentes nesta área cerebral e que teñen a capacidade de interactuar molecularmente con outros receptores nucleares coñecidos. Tendo en conta isto, o seguinte traballo plantexa un estudo dos receptores X retinoide hipotalámicos e a súa potencial función como diana farmacolóxica para o tratamento da obesidade. Realizaranse diversas técnicas in vivo, co uso de modelos animais tratados con agonistas deste receptor; así mesmo, faranse análises moleculares por qPCR e técnicas de análise histolóxico.
Dirección
LOZA GARCIA, MARIA ISABEL (Titoría)
GONZALEZ GARCIA, ISMAEL Cotitoría
LOZA GARCIA, MARIA ISABEL (Titoría)
GONZALEZ GARCIA, ISMAEL Cotitoría
Tribunal
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
Optimización e comparación de cultivos de células endoteliales humanas para o desenvolvemento dun modelo in vitro de barreira hematoencefálica
Autoría
E.G.C.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
E.G.C.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
Data da defensa
14.07.2026 09:00
14.07.2026 09:00
Resumo
A barreira hematoencefálica (BHE) é unha barreira moi selectiva formada principalmente por células endoteliales cerebrais, que son o compoñente máis importante debido á presenza de unións estreitas (TJs). A alteración da BHE relacionouse con diversas enfermidades do sistema nervioso central (SNC), e os modelos in vitro desta barreira son unha ferramenta fundamental para estudar a súa fisiopatología e avaliar novos candidatos a fármacos. A finalidade deste traballo foi optimizar un modelo in vitro de BHE mediante a comparación de diferentes liñas celulares endoteliales humanas e a avaliación do efecto do cocultivo con diferentes compoñentes da unidade neurovascular (UNV) sobre as propiedades de barreira. Para iso, desenvolvéronse modelos de BHE utilizando as liñas endoteliales HUVEC, hCMEC/D3 e HBMEC en monocultivo e en cocultivo con pericitos, astrocitos, microglía e neuronas en sistemas Transwell. A integridade da barreira avaliouse mediante a medición da resistencia eléctrica transendotelial (TEER) e un ensaio de permeabilidade utilizando fluoresceína de sodio (NaFl) como marcador paracelular. Ademais, analizouse a expresión das proteínas de TJs, claudina-5 e ocludina, mediante Western blot. As HBMEC mostraron os maiores valores de TEER e a menor permeabilidade, especialmente en cocultivo con pericitos, o que suxire que constitúen o modelo máis adecuado para reproducir as propiedades da BHE.
A barreira hematoencefálica (BHE) é unha barreira moi selectiva formada principalmente por células endoteliales cerebrais, que son o compoñente máis importante debido á presenza de unións estreitas (TJs). A alteración da BHE relacionouse con diversas enfermidades do sistema nervioso central (SNC), e os modelos in vitro desta barreira son unha ferramenta fundamental para estudar a súa fisiopatología e avaliar novos candidatos a fármacos. A finalidade deste traballo foi optimizar un modelo in vitro de BHE mediante a comparación de diferentes liñas celulares endoteliales humanas e a avaliación do efecto do cocultivo con diferentes compoñentes da unidade neurovascular (UNV) sobre as propiedades de barreira. Para iso, desenvolvéronse modelos de BHE utilizando as liñas endoteliales HUVEC, hCMEC/D3 e HBMEC en monocultivo e en cocultivo con pericitos, astrocitos, microglía e neuronas en sistemas Transwell. A integridade da barreira avaliouse mediante a medición da resistencia eléctrica transendotelial (TEER) e un ensaio de permeabilidade utilizando fluoresceína de sodio (NaFl) como marcador paracelular. Ademais, analizouse a expresión das proteínas de TJs, claudina-5 e ocludina, mediante Western blot. As HBMEC mostraron os maiores valores de TEER e a menor permeabilidade, especialmente en cocultivo con pericitos, o que suxire que constitúen o modelo máis adecuado para reproducir as propiedades da BHE.
Dirección
CAMPOS TOIMIL, MANUEL (Titoría)
VIÑA CASTELAO, MARÍA DOLORES Cotitoría
CAMPOS TOIMIL, MANUEL (Titoría)
VIÑA CASTELAO, MARÍA DOLORES Cotitoría
Tribunal
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
Desenvolvemento e caracterización de nanopartículas híbridas lipídicas poliméricas para o tratamento de patoloxías oftálmicas asociadas ao déficit de CblC.
Autoría
U.G.L.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
U.G.L.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
Data da defensa
14.07.2026 09:00
14.07.2026 09:00
Resumo
Os sistemas de liberación de fármacos nanoestructurados permiten unha mellora da biodispoñibilidade ocular de fármacos, así como un mellor control da sua liberación. O obxetivo do presente traballo foi o desenvolvemento dun nanosistema híbrido formado por un núcleo polimérico e unha cuberta lipídica que presente unha encapsulación alta de hidroxocobalamina (OHCbl), para estudar unha posibilidade de tratamiento das patoloxías oculares asociadas ao déficit de cobalamina tipo C (CblC). O sistema desenvolveuse e caracterizouse a nivel físicoquímico, de estabilidade, morfolóxico, de capacidade de encapsulación e de liberación de OHCbl. Evaluouse a toxicidade oftálmica, utilizando modelos organotípicos, e comprobado a sua toxicidade in-vitro e in-vivo. Tamén se evaluou o comportamento da formulación con diferentes crioprotectores. Conseguiuse un tamaño medio de partícula reproducible e cunha boa distribución de tamaños co método de doble emulsión e evaporación do disolvente. A eficacia de encapsulación final foi do 48%. A formulación foi segura para los ensaios sobre modelos organotípicos realizados. En conclusión, as nanopartículas híbridas lipídicas poliméricas (LPHNP) poden ser un posible sistema para a administración de OHCbl por vía oftálmica. Estos resultados poden servir como base para o desenvolvemento dun sistema para o tratamiento de patoloxías oftálmicas asociadas ao déficit de CblC.
Os sistemas de liberación de fármacos nanoestructurados permiten unha mellora da biodispoñibilidade ocular de fármacos, así como un mellor control da sua liberación. O obxetivo do presente traballo foi o desenvolvemento dun nanosistema híbrido formado por un núcleo polimérico e unha cuberta lipídica que presente unha encapsulación alta de hidroxocobalamina (OHCbl), para estudar unha posibilidade de tratamiento das patoloxías oculares asociadas ao déficit de cobalamina tipo C (CblC). O sistema desenvolveuse e caracterizouse a nivel físicoquímico, de estabilidade, morfolóxico, de capacidade de encapsulación e de liberación de OHCbl. Evaluouse a toxicidade oftálmica, utilizando modelos organotípicos, e comprobado a sua toxicidade in-vitro e in-vivo. Tamén se evaluou o comportamento da formulación con diferentes crioprotectores. Conseguiuse un tamaño medio de partícula reproducible e cunha boa distribución de tamaños co método de doble emulsión e evaporación do disolvente. A eficacia de encapsulación final foi do 48%. A formulación foi segura para los ensaios sobre modelos organotípicos realizados. En conclusión, as nanopartículas híbridas lipídicas poliméricas (LPHNP) poden ser un posible sistema para a administración de OHCbl por vía oftálmica. Estos resultados poden servir como base para o desenvolvemento dun sistema para o tratamiento de patoloxías oftálmicas asociadas ao déficit de CblC.
Dirección
OTERO ESPINAR, FRANCISCO JAVIER (Titoría)
Díaz Tomé, Victoria Cotitoría
OTERO ESPINAR, FRANCISCO JAVIER (Titoría)
Díaz Tomé, Victoria Cotitoría
Tribunal
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
O litio modula as respostas inflamatorias asociadas á endotoxemia de forma independente da vía canónica de NFkB en condrócitos ATDC5
Autoría
E.A.A.H.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
E.A.A.H.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
Data da defensa
14.07.2026 09:00
14.07.2026 09:00
Resumo
A osteoartrite (OA) é unha enfermidade articular crónica caracterizada pola degradación da cartilaxe e unha inflamación de baixo grao. As respostas inflamatorias nos condrócitos desempeñan un papel importante na progresión da OA. Estudos recentes relacionaron a disbiose intestinal e a endotoxemia co desenvolvemento da OA debido ao aumento da permeabilidade intestinal, que permite que o lipopolisacárido (LPS) bacteriano entre na circulación e active vías inflamatorias nos condrócitos. Unha das principais vías implicadas é o factor nuclear kappa B (NFkB), que regula a expresión de xenes proinflamatorios mediante a translocación nuclear de p65. O LPS activa o receptor tipo Toll 4 (TLR4) e utilízase habitualmente para inducir inflamación nos condrócitos. Este estudo investigou o posible efecto antiinflamatorio do litio en condrócitos estimulados con LPS e se este efecto está mediado pola inhibición da vía de NFkB mediante o bloqueo da translocación nuclear de p65. A translocación nuclear de p65 en condrócitos murinos ATDC5 estimulados con LPS durante 1 hora avaliouse mediante inmunofluorescencia. A produción de óxido nítrico (NO) avaliouse indirectamente mediante a medición da acumulación de nitritos empregando a reacción de Griess en sobrenadantes celulares recollidos tras 48 horas de estimulación con LPS. A estimulación con LPS incrementou a translocación nuclear de p65 nas células ATDC5. Porén, nin o litio nin a indometacina reduciron este efecto. Pola contra, o litio diminuíu significativamente a acumulación de NO inducida por LPS, mentres que a indometacina non o fixo. Estes resultados suxiren que o litio exerce efectos antiinflamatorios nos condrócitos, pero non mediante a inhibición da translocación nuclear de p65 de NFkB. O litio podería regular as respostas inflamatorias mediadas por TLR4 a través de vías de sinalización alternativas.
A osteoartrite (OA) é unha enfermidade articular crónica caracterizada pola degradación da cartilaxe e unha inflamación de baixo grao. As respostas inflamatorias nos condrócitos desempeñan un papel importante na progresión da OA. Estudos recentes relacionaron a disbiose intestinal e a endotoxemia co desenvolvemento da OA debido ao aumento da permeabilidade intestinal, que permite que o lipopolisacárido (LPS) bacteriano entre na circulación e active vías inflamatorias nos condrócitos. Unha das principais vías implicadas é o factor nuclear kappa B (NFkB), que regula a expresión de xenes proinflamatorios mediante a translocación nuclear de p65. O LPS activa o receptor tipo Toll 4 (TLR4) e utilízase habitualmente para inducir inflamación nos condrócitos. Este estudo investigou o posible efecto antiinflamatorio do litio en condrócitos estimulados con LPS e se este efecto está mediado pola inhibición da vía de NFkB mediante o bloqueo da translocación nuclear de p65. A translocación nuclear de p65 en condrócitos murinos ATDC5 estimulados con LPS durante 1 hora avaliouse mediante inmunofluorescencia. A produción de óxido nítrico (NO) avaliouse indirectamente mediante a medición da acumulación de nitritos empregando a reacción de Griess en sobrenadantes celulares recollidos tras 48 horas de estimulación con LPS. A estimulación con LPS incrementou a translocación nuclear de p65 nas células ATDC5. Porén, nin o litio nin a indometacina reduciron este efecto. Pola contra, o litio diminuíu significativamente a acumulación de NO inducida por LPS, mentres que a indometacina non o fixo. Estes resultados suxiren que o litio exerce efectos antiinflamatorios nos condrócitos, pero non mediante a inhibición da translocación nuclear de p65 de NFkB. O litio podería regular as respostas inflamatorias mediadas por TLR4 a través de vías de sinalización alternativas.
Dirección
DIAZ RODRIGUEZ, PATRICIA (Titoría)
Gómez Vaamonde, Rodolfo Cotitoría
Alonso Pérez, Ana Cotitoría
DIAZ RODRIGUEZ, PATRICIA (Titoría)
Gómez Vaamonde, Rodolfo Cotitoría
Alonso Pérez, Ana Cotitoría
Tribunal
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
Andamiaxes a base de fosfato de calcio impresas en 3D con capacidade osteoxénica e a súa aplicación na medicina rexenerativa
Autoría
J.S.L.M.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
J.S.L.M.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
Data da defensa
14.07.2026 09:00
14.07.2026 09:00
Resumo
A rexeneración de defectos óseos de tamaño crítico segue a ser un desafío clínico importante debido ás limitacións dos tratamentos convencionais como os enxertos autólogos e aloxénicos e dos implantes metálicos. Neste contexto, a enxeñaría de tecidos e a fabricación aditiva xurdiron como alternativas prometedoras para desenvolver substitutos óseos personalizados, capaces de promover a reparación e a rexeneración do tecido óseo. O obxectivo deste estudo foi desenvolver e caracterizar andamiaxes osteoxénicas impresas en 3D mediante unha formulación baseada en alfa-fosfato tricálcico (alfa-TCP), hidroxipropilmetilcelulosa (HPMC) e fosfato disódico (Na2HPO4). Optimizouse unha tinta cerámica axeitada para a impresión por extrusión, obténdose unha formulación cunha excelente capacidade de impresión, estabilidade estrutural e fidelidade xeométrica. As andamiaxes fabricadas presentaban unha arquitectura macroporosa tipo woodpile, con poros interconectados e dimensións axeitadas para aplicacións de rexeneración ósea. Un proceso de fraguado controlado a 37 grados centígrados e cun 100 % de humidade relativa permitiu a transformación parcial do alfa TCP en hidroxiapatita deficiente en calcio (CDHA), un cambio confirmado mediante difracción de raios X e microscopía electrónica de varrido. As micrografías revelaron unha cohesión interpartícula axeitada e a formación de precipitados compatibles con fases de tipo apatita. Ademais, os ensaios de disolución mostraron un aumento de masa asociado á precipitación de apatita, o que reflicte a bioactividade do material. Os estudos biolóxicos demostraron a ausencia de citotoxicidade e a capacidade de promover a proliferación celular. Así mesmo, as andamiaxes exhibiron propiedades mecánicas axeitadas e un potencial osteoindutor positivo. En conxunto, estes resultados demostran que estas andamiaxes constitúen unha plataforma prometedora para futuras aplicacións na medicina rexenerativa ósea e na liberación localizada de axentes terapéuticos.
A rexeneración de defectos óseos de tamaño crítico segue a ser un desafío clínico importante debido ás limitacións dos tratamentos convencionais como os enxertos autólogos e aloxénicos e dos implantes metálicos. Neste contexto, a enxeñaría de tecidos e a fabricación aditiva xurdiron como alternativas prometedoras para desenvolver substitutos óseos personalizados, capaces de promover a reparación e a rexeneración do tecido óseo. O obxectivo deste estudo foi desenvolver e caracterizar andamiaxes osteoxénicas impresas en 3D mediante unha formulación baseada en alfa-fosfato tricálcico (alfa-TCP), hidroxipropilmetilcelulosa (HPMC) e fosfato disódico (Na2HPO4). Optimizouse unha tinta cerámica axeitada para a impresión por extrusión, obténdose unha formulación cunha excelente capacidade de impresión, estabilidade estrutural e fidelidade xeométrica. As andamiaxes fabricadas presentaban unha arquitectura macroporosa tipo woodpile, con poros interconectados e dimensións axeitadas para aplicacións de rexeneración ósea. Un proceso de fraguado controlado a 37 grados centígrados e cun 100 % de humidade relativa permitiu a transformación parcial do alfa TCP en hidroxiapatita deficiente en calcio (CDHA), un cambio confirmado mediante difracción de raios X e microscopía electrónica de varrido. As micrografías revelaron unha cohesión interpartícula axeitada e a formación de precipitados compatibles con fases de tipo apatita. Ademais, os ensaios de disolución mostraron un aumento de masa asociado á precipitación de apatita, o que reflicte a bioactividade do material. Os estudos biolóxicos demostraron a ausencia de citotoxicidade e a capacidade de promover a proliferación celular. Así mesmo, as andamiaxes exhibiron propiedades mecánicas axeitadas e un potencial osteoindutor positivo. En conxunto, estes resultados demostran que estas andamiaxes constitúen unha plataforma prometedora para futuras aplicacións na medicina rexenerativa ósea e na liberación localizada de axentes terapéuticos.
Dirección
DIAZ GOMEZ, LUIS ANTONIO (Titoría)
DIAZ GOMEZ, LUIS ANTONIO (Titoría)
Tribunal
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
Optimización de sistemas coloides para a liberación de produtos con actividade metabólica
Autoría
M.A.L.P.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
M.A.L.P.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
Data da defensa
14.07.2026 16:00
14.07.2026 16:00
Resumo
Os sistemas coloides (SC) con principio activo ofrecen vantaxes en canto á súa biodispoñibilidade e absorción. O obxectivo deste traballo foi o deseño, desenvolvemento e caracterización fisicoquímica de SC cargados coa molécula A (SC-A) e coa molécula B (SC-B) como unha alternativa para o tratamento da obesidade.
Os sistemas coloides (SC) con principio activo ofrecen vantaxes en canto á súa biodispoñibilidade e absorción. O obxectivo deste traballo foi o deseño, desenvolvemento e caracterización fisicoquímica de SC cargados coa molécula A (SC-A) e coa molécula B (SC-B) como unha alternativa para o tratamento da obesidade.
Dirección
OTERO ESPINAR, FRANCISCO JAVIER (Titoría)
Díaz Tomé, Victoria Cotitoría
OTERO ESPINAR, FRANCISCO JAVIER (Titoría)
Díaz Tomé, Victoria Cotitoría
Tribunal
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
Nanomateriais supramoleculares para aplicacións antimicrobianas
Autoría
M.M.D.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
M.M.D.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
Data da defensa
14.07.2026 09:00
14.07.2026 09:00
Resumo
A resistencia bacteriana aos antibióticos convencionais impulsou o desenvolvemento de novas estratexias antimicrobianas, nas que as nanofibras destacan pola súa capacidade de actuar mediante mecanismos non específicos fronte aos que resulta difícil desenvolver resistencia. Non obstante, a súa potencial toxicidade para as células sas limita a súa aplicación. Neste estudo, deseñáronse precursores moleculares capaces de autoensamblarse exclusivamente no interior do patóxeno. Estes precursores constan dun péptido de autoensamblaxe unido a un azucre mediante un enlace disulfuro. A presenza do azucre inhibe a formación de nanofibras fóra da célula e facilita a súa captación pola bacteria. Unha vez no interior, o ambiente redutor do citosol bacteriano rompe o enlace disulfuro, liberando o péptido e promovendo a formación de nanofibras *in situ*. Esta estratexia representa un enfoque innovador para o desenvolvemento de materiais antimicrobianos xerados directamente no interior dos patóxenos.
A resistencia bacteriana aos antibióticos convencionais impulsou o desenvolvemento de novas estratexias antimicrobianas, nas que as nanofibras destacan pola súa capacidade de actuar mediante mecanismos non específicos fronte aos que resulta difícil desenvolver resistencia. Non obstante, a súa potencial toxicidade para as células sas limita a súa aplicación. Neste estudo, deseñáronse precursores moleculares capaces de autoensamblarse exclusivamente no interior do patóxeno. Estes precursores constan dun péptido de autoensamblaxe unido a un azucre mediante un enlace disulfuro. A presenza do azucre inhibe a formación de nanofibras fóra da célula e facilita a súa captación pola bacteria. Unha vez no interior, o ambiente redutor do citosol bacteriano rompe o enlace disulfuro, liberando o péptido e promovendo a formación de nanofibras *in situ*. Esta estratexia representa un enfoque innovador para o desenvolvemento de materiais antimicrobianos xerados directamente no interior dos patóxenos.
Dirección
INSUA LOPEZ, IGNACIO (Titoría)
INSUA LOPEZ, IGNACIO (Titoría)
Tribunal
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
Análisis de la calidad de comprimidos farmacéuticos mediante Microtomografía computarizada de rayos X
Autoría
P.M.P.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
P.M.P.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
Data da defensa
14.07.2026 09:00
14.07.2026 09:00
Resumo
A garantía de calidade dos comprimidos farmacéuticos require métodos de caracterización microestrutural precisos e exhaustivos. A caracterización convencional baseouse habitualmente en técnicas como a porosimetría de mercurio ou a picnometría de helio; aínda que útiles, estes métodos presentan limitacións: son destrutivos, non detectan a porosidade pechada e non achegan información sobre a distribución espacial dos poros. Para superar estas limitacións, a microtomografía computarizada de raios X (Micro-CT) ofrece unha alternativa non destrutiva. Este estudo propón a Micro-CT como unha técnica non destrutiva para avaliar a calidade microestrutural dos comprimidos. Baseándose na lei de atenuación de Beer-Lambert, a Micro-CT permite a exploración e a reconstrución de modelos tridimensionais a partir de proxeccións 2D, o que posibilita diferenciar os compoñentes e a porosidade. Inicialmente, analizáronse comprimidos formulados con paracetamol e amidón para avaliar os fluxos de traballo relativos á porosidade e á distribución dos compoñentes. Posteriormente, analizáronse comprimidos de sertralina tanto da marca Pfizer como xenéricos e reavaliáronse os métodos. Os resultados demostran que a análise mediante Micro-CT revela a distribución completa dos compoñentes do comprimido, así como os poros abertos e pechados. Polo tanto, esta técnica permite caracterizar diversos aspectos da calidade sen destruír lotes de comprimidos.
A garantía de calidade dos comprimidos farmacéuticos require métodos de caracterización microestrutural precisos e exhaustivos. A caracterización convencional baseouse habitualmente en técnicas como a porosimetría de mercurio ou a picnometría de helio; aínda que útiles, estes métodos presentan limitacións: son destrutivos, non detectan a porosidade pechada e non achegan información sobre a distribución espacial dos poros. Para superar estas limitacións, a microtomografía computarizada de raios X (Micro-CT) ofrece unha alternativa non destrutiva. Este estudo propón a Micro-CT como unha técnica non destrutiva para avaliar a calidade microestrutural dos comprimidos. Baseándose na lei de atenuación de Beer-Lambert, a Micro-CT permite a exploración e a reconstrución de modelos tridimensionais a partir de proxeccións 2D, o que posibilita diferenciar os compoñentes e a porosidade. Inicialmente, analizáronse comprimidos formulados con paracetamol e amidón para avaliar os fluxos de traballo relativos á porosidade e á distribución dos compoñentes. Posteriormente, analizáronse comprimidos de sertralina tanto da marca Pfizer como xenéricos e reavaliáronse os métodos. Os resultados demostran que a análise mediante Micro-CT revela a distribución completa dos compoñentes do comprimido, así como os poros abertos e pechados. Polo tanto, esta técnica permite caracterizar diversos aspectos da calidade sen destruír lotes de comprimidos.
Dirección
DIAZ GOMEZ, LUIS ANTONIO (Titoría)
ALVAREZ LORENZO, CARMEN ISABEL Cotitoría
DIAZ GOMEZ, LUIS ANTONIO (Titoría)
ALVAREZ LORENZO, CARMEN ISABEL Cotitoría
Tribunal
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
Inhibición farmacolóxica da liberación de exosomas como estratexia terapéutica na osificación heterotópica
Autoría
J.N.O.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
J.N.O.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
Data da defensa
14.07.2026 15:00
14.07.2026 15:00
Resumo
A osificación heterotópica neuroxénica (OHN) caracterízase pola formación de óso laminar en tecidos brandos tras lesións do sistema nervioso central (SNC). Estudos recentes sinalan que os exosomas poderían actuar como mediadores clave na comunicación patolóxica entre órganos, transportando sinais desde o SNC cara aos tecidos periféricos. Por iso, este estudo ten como obxectivo principal avaliar o potencial do inhibidor da secreción exosómica GW4869 como estratexia terapéutica fronte á OHN. Para o cal, desenvolveuse un modelo in vitro utilizando astrocitos reactivos humanos (liña CCF-STTG1) e células pre-osteoblásticas (liña SaOS-2). Empregouse o inhibidor GW4869 para bloquear a bioxénese exosomal nos astrocitos e avaliouse se esta inhibición modificaba o potencial osteoindutor do seu secretoma. Os resultados revelaron que o tratamento con GW4869 resultou insuficiente para reverter a inhibición de esclerostina (SOST) ou reducir a sobrepresión de osteopontina (SPP1) en preosteoblastos. Estes achados suxiren que o efecto pro-osteoblastoxénico do secretoma dos astrocitos podería ser independente da vía exosomal sensible ao GW4869. En conclusión, aínda que o modelo empregado constitúe unha ferramenta eficaz para o estudo da comunicación entre órganos na OHN, a inhibición da liberación de exosomas mediante GW4869 resulta, baixo as condicións testadas, insuficiente para interromper a sinalización patolóxica. Non obstante, debido á variabilidade dos resultados, sería necesario realizar estudos adicionais para acadar conclusións máis sólidas.
A osificación heterotópica neuroxénica (OHN) caracterízase pola formación de óso laminar en tecidos brandos tras lesións do sistema nervioso central (SNC). Estudos recentes sinalan que os exosomas poderían actuar como mediadores clave na comunicación patolóxica entre órganos, transportando sinais desde o SNC cara aos tecidos periféricos. Por iso, este estudo ten como obxectivo principal avaliar o potencial do inhibidor da secreción exosómica GW4869 como estratexia terapéutica fronte á OHN. Para o cal, desenvolveuse un modelo in vitro utilizando astrocitos reactivos humanos (liña CCF-STTG1) e células pre-osteoblásticas (liña SaOS-2). Empregouse o inhibidor GW4869 para bloquear a bioxénese exosomal nos astrocitos e avaliouse se esta inhibición modificaba o potencial osteoindutor do seu secretoma. Os resultados revelaron que o tratamento con GW4869 resultou insuficiente para reverter a inhibición de esclerostina (SOST) ou reducir a sobrepresión de osteopontina (SPP1) en preosteoblastos. Estes achados suxiren que o efecto pro-osteoblastoxénico do secretoma dos astrocitos podería ser independente da vía exosomal sensible ao GW4869. En conclusión, aínda que o modelo empregado constitúe unha ferramenta eficaz para o estudo da comunicación entre órganos na OHN, a inhibición da liberación de exosomas mediante GW4869 resulta, baixo as condicións testadas, insuficiente para interromper a sinalización patolóxica. Non obstante, debido á variabilidade dos resultados, sería necesario realizar estudos adicionais para acadar conclusións máis sólidas.
Dirección
DIAZ RODRIGUEZ, PATRICIA (Titoría)
Gómez Vaamonde, Rodolfo Cotitoría
Piñeiro Ramil, María Cotitoría
DIAZ RODRIGUEZ, PATRICIA (Titoría)
Gómez Vaamonde, Rodolfo Cotitoría
Piñeiro Ramil, María Cotitoría
Tribunal
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
Estudos da inhibición plaquetaria mediada por sedn2 35
Autoría
R.C.P.G.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
R.C.P.G.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
Data da defensa
14.07.2026 15:00
14.07.2026 15:00
Resumo
As enfermidades cardiovasculares constitúen a principal causa de mortalidade a nivel mundial e, na maioría dos casos, están relacionadas coa formación de trombos arteriais. Aínda que a terapia antiagregante actual reduce de maneira eficaz o risco de eventos trombóticos, o seu uso está asociado a un incremento do risco hemorráxico, o que impulsou a procura de novas dianas terapéuticas, como o receptor plaquetario de coláxeno GPVI, cuxa inhibición podería previr a trombose preservando a hemostase. Neste contexto, o obxectivo deste traballo foi avaliar o potencial antiagregante plaquetario da pequena molécula denominada SEDN2 35 mediante a análise do seu efecto sobre a sinalización mediada por GPVI e a formación de trombos. Para iso, realizáronse estudos de western blot para determinar a fosforilación de proteínas clave desta vía e ensaios de microfluídica ex vivo con sangue total de doantes sans, que permitiron avaliar a formación do trombo e diferentes marcadores de activación plaquetaria baixo condicións de fluxo fisiolóxico. Os resultados mostraron que SEDN2 35 diminúe a fosforilación de proteínas implicadas na vía de sinalización de GPVI e reduce a formación e a complexidade dos trombos, así como a activación da integrina , a exposición de fosfatidilserina e a expresión de P selectina. No seu conxunto, estes achados apoian o potencial de SEDN2 35 como candidato para o desenvolvemento de novos axentes antiagregantes dirixidos fronte a GPVI, co obxectivo de previr os procesos aterotrombóticos minimizando o risco hemorráxico asociado ás terapias actuais.
As enfermidades cardiovasculares constitúen a principal causa de mortalidade a nivel mundial e, na maioría dos casos, están relacionadas coa formación de trombos arteriais. Aínda que a terapia antiagregante actual reduce de maneira eficaz o risco de eventos trombóticos, o seu uso está asociado a un incremento do risco hemorráxico, o que impulsou a procura de novas dianas terapéuticas, como o receptor plaquetario de coláxeno GPVI, cuxa inhibición podería previr a trombose preservando a hemostase. Neste contexto, o obxectivo deste traballo foi avaliar o potencial antiagregante plaquetario da pequena molécula denominada SEDN2 35 mediante a análise do seu efecto sobre a sinalización mediada por GPVI e a formación de trombos. Para iso, realizáronse estudos de western blot para determinar a fosforilación de proteínas clave desta vía e ensaios de microfluídica ex vivo con sangue total de doantes sans, que permitiron avaliar a formación do trombo e diferentes marcadores de activación plaquetaria baixo condicións de fluxo fisiolóxico. Os resultados mostraron que SEDN2 35 diminúe a fosforilación de proteínas implicadas na vía de sinalización de GPVI e reduce a formación e a complexidade dos trombos, así como a activación da integrina , a exposición de fosfatidilserina e a expresión de P selectina. No seu conxunto, estes achados apoian o potencial de SEDN2 35 como candidato para o desenvolvemento de novos axentes antiagregantes dirixidos fronte a GPVI, co obxectivo de previr os procesos aterotrombóticos minimizando o risco hemorráxico asociado ás terapias actuais.
Dirección
GARCIA ALONSO, ANGEL (Titoría)
GARCIA ALONSO, ANGEL (Titoría)
Tribunal
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
Papel da apoptose na xeración de sinais de senescencia paracrina
Autoría
A.R.R.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
A.R.R.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
Data da defensa
14.07.2026 09:00
14.07.2026 09:00
Resumo
A apoptose e a senescencia celular representan respostas opostas fronte ao dano, pero cooperan en procesos fisiolóxicos clave e participan conxuntamente no deterioro asociado ao envellecemento. Evidencias previas no noso laboratorio demostraron que as células apoptóticas poden inducir senescencia paracrina en células veciñas a través do seu secretoma, e que este efecto se reduce sen a participación da mitocondria. Porén, as rutas moleculares que median esta comunicación permanecen sen caracterizar. Neste traballo empregouse a liña celular A549 tratada con estaurosporina como modelo de apoptose mitocondrial para estudar os mecanismos implicados na propagación de sinais pro-senescentes ao microambiente celular. Deseñáronse dúas estratexias complementarias: un cribado farmacolóxico con inhibidores das rutas cGAS STING (H151) e NFkB (BAY117082 e IKK16) en células produtoras, cuxos medios condicionados foron transferidos a células diana para avaliar a inducción de senescencia paracrina; e un silenciamento xenético constitutivo da subunidade p65 de NFkB mediante ARN de interferencia (shRNA), para superar as posibles limitacións da inhibición química. Os resultados amosaron que el cribado farmacolóxico reduciu eficazmente o perfil inflamatorio nas células produtoras, pero este bloqueo no foi abondo para atenuar a senescencia paracrina nas células diana. Pola contra, o silenciamento de p65 reduciu a resposta senescente nas células diana, sinalando a NFkB como un efector relevante neste proceso. Estes achados abren novas perspectivas para o estudo da comunicación entre apoptose e senescencia con potenciais implicacións terapéuticas no estudo de patoloxías asociadas ao envellecemento.
A apoptose e a senescencia celular representan respostas opostas fronte ao dano, pero cooperan en procesos fisiolóxicos clave e participan conxuntamente no deterioro asociado ao envellecemento. Evidencias previas no noso laboratorio demostraron que as células apoptóticas poden inducir senescencia paracrina en células veciñas a través do seu secretoma, e que este efecto se reduce sen a participación da mitocondria. Porén, as rutas moleculares que median esta comunicación permanecen sen caracterizar. Neste traballo empregouse a liña celular A549 tratada con estaurosporina como modelo de apoptose mitocondrial para estudar os mecanismos implicados na propagación de sinais pro-senescentes ao microambiente celular. Deseñáronse dúas estratexias complementarias: un cribado farmacolóxico con inhibidores das rutas cGAS STING (H151) e NFkB (BAY117082 e IKK16) en células produtoras, cuxos medios condicionados foron transferidos a células diana para avaliar a inducción de senescencia paracrina; e un silenciamento xenético constitutivo da subunidade p65 de NFkB mediante ARN de interferencia (shRNA), para superar as posibles limitacións da inhibición química. Os resultados amosaron que el cribado farmacolóxico reduciu eficazmente o perfil inflamatorio nas células produtoras, pero este bloqueo no foi abondo para atenuar a senescencia paracrina nas células diana. Pola contra, o silenciamento de p65 reduciu a resposta senescente nas células diana, sinalando a NFkB como un efector relevante neste proceso. Estes achados abren novas perspectivas para o estudo da comunicación entre apoptose e senescencia con potenciais implicacións terapéuticas no estudo de patoloxías asociadas ao envellecemento.
Dirección
DIAZ RODRIGUEZ, PATRICIA (Titoría)
Collado Rodríguez, Manuel Cotitoría
DIAZ RODRIGUEZ, PATRICIA (Titoría)
Collado Rodríguez, Manuel Cotitoría
Tribunal
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
In vivo diffusion assessment of mRNA nanocarriers
Autoría
A.S.T.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
A.S.T.
Máster Universitario en Investigación e Desenvolvemento de Medicamentos
Data da defensa
14.07.2026 15:00
14.07.2026 15:00
Resumo
Este estudo desenvolve e avalía un novo nanotransportador (NC) cargado con ARNm para a súa entrega no sistema nervioso central (SNC) e compara o seu comportamento de difusión cerebral in vivo cunha nanopartícula lipídica (LNP) convencional baseada en colesterol. Os nanosistemas estudados (Cy5-mFLuc NC e Cy5-mFLuc LNP) mostraron propiedades fisicoquímicas óptimas para a súa difusión no microambiente cerebral, presentando diámetros hidrodinámicos menor 100 nm, índices de polidispersidade (menor 0,14) e un potencial zeta neutro. As análises mediante electroforese e ensaios RiboGreen confirmaron que as eficiencias de encapsulación do ARNm eran óptimas (maior 80% para o NC e maior 70% para o LNP). Os estudos cinéticos in vivo realizáronse mediante microscopía multifotón en ratos sans, observándose que ambas formulacións presentan un patrón característico que comeza cun incremento inicial do volume aparente, seguido dunha atenuación do sinal debido ao efecto de dilución. Non obstante, o NC superou significativamente a dispersión da LNP convencional, acadando un volume máximo medio de difusión do 347% ás 4 horas (considerando o volume inicial do primeiro tempo como 100%), mentres que a LNP alcanzou un incremento de volume significativamente menor (131,67%) no mesmo punto temporal. Estes resultados indican que pequenas variacións na composición lipídica e os cambios resultantes nas propiedades fisicoquímicas e biofísicas dos NC inflúen de maneira crítica na súa difusión no cerebro. En conxunto, este traballo destaca a dependencia da composición lipídica no control da distribución do ARNm no cerebro como un parámetro clave no deseño de nanomedicina para o SNC.
Este estudo desenvolve e avalía un novo nanotransportador (NC) cargado con ARNm para a súa entrega no sistema nervioso central (SNC) e compara o seu comportamento de difusión cerebral in vivo cunha nanopartícula lipídica (LNP) convencional baseada en colesterol. Os nanosistemas estudados (Cy5-mFLuc NC e Cy5-mFLuc LNP) mostraron propiedades fisicoquímicas óptimas para a súa difusión no microambiente cerebral, presentando diámetros hidrodinámicos menor 100 nm, índices de polidispersidade (menor 0,14) e un potencial zeta neutro. As análises mediante electroforese e ensaios RiboGreen confirmaron que as eficiencias de encapsulación do ARNm eran óptimas (maior 80% para o NC e maior 70% para o LNP). Os estudos cinéticos in vivo realizáronse mediante microscopía multifotón en ratos sans, observándose que ambas formulacións presentan un patrón característico que comeza cun incremento inicial do volume aparente, seguido dunha atenuación do sinal debido ao efecto de dilución. Non obstante, o NC superou significativamente a dispersión da LNP convencional, acadando un volume máximo medio de difusión do 347% ás 4 horas (considerando o volume inicial do primeiro tempo como 100%), mentres que a LNP alcanzou un incremento de volume significativamente menor (131,67%) no mesmo punto temporal. Estes resultados indican que pequenas variacións na composición lipídica e os cambios resultantes nas propiedades fisicoquímicas e biofísicas dos NC inflúen de maneira crítica na súa difusión no cerebro. En conxunto, este traballo destaca a dependencia da composición lipídica no control da distribución do ARNm no cerebro como un parámetro clave no deseño de nanomedicina para o SNC.
Dirección
ALONSO FERNANDEZ, MARIA JOSEFA (Titoría)
ALONSO FERNANDEZ, MARIA JOSEFA (Titoría)
Tribunal
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)
FONTENLA GIL, JOSE ANGEL (Presidente/a)
GOYANES GOYANES, ALVARO (Secretario/a)
CASTRO PEREZ, MARIA DE LOS ANGELES (Vogal)